聲聲嘆
《聲聲嘆》Siann-siann Thàn
王羽晴Ông Ú-tsîng
——————————————
明月零星露水重
bîng gua̍t lîng tshinn lōo-tsuí tāng
獨坐庭園女兒紅
to̍k tsō tîng-huînn lú-jî âng
–
我毋甘我毋願
guá m̄-kam guá m̄-guān
多少春秋陪你看冷暖
to-siáu tshun-tshiu puê lí khuànn líng-luán
如今你煞雙手放
jû-kim lí suah siang-tshiú pàng
今夜霜凍百花殘
kim-iā sng tàng pah-hue tsân
繁華落盡多悽涼
huân-huâ lo̍h-tsīn to tshi-liâng
對你的迷戀
tuì lí ê bê-luân
換來聲聲怨嘆
uānn-lâi siann-siann uàn-thàn
野外荒草惹阮心亂
iá-guā hong-tsháu jiá gún sim luān
孤孤單單忍受風寒
koo-koo-tuann-tuann jím-siū hong-hân
路遙遠揣無你一人
lōo iâu-uán tshuē-bô lí tsi̍t-lâng
滿面淚痕寫著遺憾
muá-bīn luī-hûn siá tio̍h uî-hām
拜託歲月帶走懷念
pài-thok suè-gua̍t tuà-tsáu huâi-liām
予阮對你的情意變淡
hōo gún tuì lí ê tsîng-ì piàn tām
這場夢裝入空酒瓶
tsit tiûnn bāng tsng ji̍p khang tsiú-pân
醉醒了後
tsuì-tshínn liáu-āu
從今袂閣再等
tsiông-kim buē koh-tsài tán
